واژۀ ادب دارای اهمیت است. ادب آموختن باتربیت کردن متفاوت است. تربیت از رب می آید و در لغت یعنی راندن چیزی به سوی کمال و برطرف ذکردن نقایص آن چیز.در اصطلاح به معنی بزرگ کردن و شکل دلخواه خود را به آن دادن است؛ به عبارت دیگر، تربیت، ایجاد عادت های مطلوب مربی در متربی است.در تربیت، مربی، خودو سلیقه اش را به متربی تحمیل میکند، اما ادب یعنی جهت منطقی پیداکردن؛ اینکه همۀ اعضا و افعال، جهت منطقی پیدا کنند و هدفمند باشند. ادب، فراهم کردن یک شرایطی است که فرد بتواند خودش درست را تشخیص بدهد و درست تفکر کند.
